Absolutnie najnowsza historia Thei

Lata 1668/1669 przyniosły w niektórych rejonach Thei sporo zmian, z których część miała wręcz rewolucyjny charakter. Stosunkowo niewiele zmieniło się w samym Trójkrólestwie Awalonu, gdzie władza królowej Elaine jest niezagrożona, mimo knowań niepokornego króla Pirama. Ze zniszczeń Wojny o Krzyż powoli podnoszą się kolejne księstwa tworzące Eisen, potęga handlowa Vendel wciąż rośnie, do tego stopnia, że większość Vestenów pogodziła się z przegraną i podobnież planuje poszukiwanie nowej ojczyzny w krainach za Oceanem Zachodnim. W Castille wszyscy świętują zakończenie wojny i montenskiej okupacji, ale warunki pokoju są trudne, a reparacje wojenne dotkliwe. Jakby tego było mało, Inkwizycja powoli, ale coraz mocniej zaciska żelazną dłoń na gardle mieszkańców, przy czym nowego Hierofanty, który jako jedyny mógłby powstrzymać zakusy złowieszczego kardynała Verdugo, wciąż nie można wybrać. Ussuria również liże rany po wojnie – choć wygranej, bo pomimo druzgocącego zwycięstwa Montenczyków pod Dieriewiennym, Matuszka raz jeszcze przyszła z pomocą i pognała mroźną zawieruchą wojska generała Montegue z powrotem na zachód. Stało się jasnym, że kasta bogatyrów stanowiących dotąd kręgosłup usuryjskiej armii nie jest w stanie sprostać przeciwnikom stosującym nowoczesną broń i taktykę. W Usurii szykują się wielkie zmiany, tym bardziej, że na południu głowę podnoszą wojownicze plemiona Kosarów.

Tymczasem, na skutek splotu szalenie tajemniczych wydarzeń bariera uniemożliwiająca statkom wypływanie dalej niż ok. 100 mil w kierunku zachodnim od Archipelagu Zmierzchu zniknęła, co otworzyło odkrywcom drogę poza Ocean, gdzie jakoby ma się znajdować Nowy Świat. Ze zniknięciem bariery wiążą się dwa inne ważne wydarzenia – wyspa należąca do vodacjańskiego rodu Caligari, pogrążyła się bezpowrotnie w morskich odmętach, zaś daleko na Wschodzie, z toni Zwierciadła uniosła się Cabora, zakazana wyspa prastarej cywilizacji Syrnów. Wszystkie państwa prędko podpisały Porozumienie Caborańskie, zabraniające jakimkolwiek statkom zbliżać się do Cabory na 50 mil.

Po tym, jak zatonęła wyspa rodu Caligari, sytuacja polityczna w Vodacce stała się co chwiejna. Pewnego dnia, pięciu z sześciu pozostałych książąt zostało zaatakowanych przez skrytobójców, lecz zmasowany atak nie powiódł się – zdołano zabić jedynie głowę rodu Lucani. Książe Mondavi, jedyny, na którego nie było zamachu, zaciągnął w Eisen najemną armię i rozpoczął wojnę ze swymi kuzynami. Walki trwały jakiś czas i ustały dopiero po ostrej interwencji Kościoła Watycyńskiego, która zdołała przywrócić w Vodacce typowy dla tego kraju pozorny pokój. Na skutek krwawych walk terytoria Lucanich i Caligarich zostały zagarnięte przez innych władców, a oba rody utraciły wszelkie polityczne wpływy.

Żaden kraj nie zmienił się jednak tak bardzo jak Montaigne. Poddani Słońca od dawna byli gnębieni coraz to nowymi podatkami i zmuszani do wieloletniej służby wojskowej, ale potrzeba było iskry, którą stał się wyrok śmierci na szeregowca Jerome, weterana wojny castilliańskiej dał początek społecznemu buntowi. Wybuchła Montenska Rewolucja, Jerome został odbity spod szafotu a rozwścieczony tłum wyruszył na pałac. Imperator wszędzie węsząc zdradę rozwiązał Muszkieterów, ale jakże zdziwił się, gdy jego osobista Gwardia okazała się za słaba, by powstrzymać buntowników. Leon Aleksander potajemnie uciekł z pałacu, a kilka tygodni później kraj obiegła wieść, że znaleziono go powieszonego na wybrzeżu. W Montaigne przejęła rządy Rada Ośmiu, która na nowo powołuje Muszkieterów i stara się zaprowadzić w kraju porządek – na swój sposób. Montaigne wycofało się z okupowanej części Castille, w zamian za sowite wojenne reparacje i pozostawienie garnizonu w porcie Barcino. W tym czasie uwielbiany przez lud generał Montegue pozostaje w eiseńskiej niewoli, do której dostał się próbując przeprowadzić swoją sponiewieraną armię z Usurii do Montaigne przez ziemie grafini Posen.

W eiseńskim mieście Siegsburg tworzy się montenski rząd na uchodźstwie, na którego czele staje były kapitan Muszkieterów, Jean-Marie Treville de Torignon, mąż Anny de Montaigne, jednej z córek Leona Aleksandra. W Montaigne rozpoczynają się polowania na arystokratów, zwłaszcza tych używających magii Porte. Nasila się rewolucyjny Terror. W każdym mieście na honorowym miejscu staje Le Coiffeur – szafot.

Tak oto zmieniła się Thea w ciągu niespełna półtora roku. Właśnie zaczął się Septimus, dziewiąty miesiąc 1669 roku. Wydaje się, że czas rewolucyjnych zmian już minął i nic równie dramatycznego się nie wydarzy, ale czy można to wiedzieć na pewno?

TFM

About Tomasz F Misiorek

www.spinqfotografia.pl www.tomaszwachla.pl
7th Sea - Tajemnica familii Bianco, Siódme Morze ,

Comments are closed.